[ 23 ] وَ لا تَقُولَنَّ لِشَيْءٍ إِنِّي فاعِلٌ ذلِكَ غَداً - و دربارهء چيزى يا كارى نگوييد كه من فردا آن را انجام خواهم داد . » [ 24 ] إِلَّا أَنْ يَشاءَ اللَّهُ وَ اذْكُرْ رَبَّكَ إِذا نَسِيتَ وَ قُلْ عَسى أَنْ يَهْدِيَنِ رَبِّي لِأَقْرَبَ مِنْ هذا رَشَداً - مگر اين كه بگويى : اگر خدا بخواهد ، و در آن هنگام كه آن را فراموش كردى ، بگو كه : اميد آن دارم كه پروردگارم مرا به آن رهنمايى كند و بتوانم به آن نزديكتر شوم . » در نخستين وهله چنان مىنمايد كه اين دو آيه با يكديگر ارتباطى ندارند ، ولى بهتر است اندكى در اين باره تدبر كنيم . . . از آنجا كه زندگى پيوسته در حال تغيير و تطور است ، رسالتهاى خدا حسابهاى دقيقى براى متغيرهاى زمان و تغيير شكل قرار داده‌اند ، پس بر انسان است كه رسالت نازل شده به سوى خودش را در همهء تصرفات و اعمال خويش نصب العين خود قرار دهد ، و براى اين كه فلانى چنان گفت ، يا پيشينيان چنين عمل كرده‌اند آن را ترك نكند .