[ 1 ] سوره پس از « بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ » به حمد و سپاس خدا آغاز مىشود ، و حمد و سپاس تمركز يافتهء بر نعمت هدايت است ، چه ما گاه زيرا خدا را مىستاييم كه نعمت چشم و ديدن را به ما عنايت كرده است ، يا نعمت دست و نعمت علم و نعمت حركت و نعمت خوردن و آشاميدن ، و نعمت داشتن خانه و لباس ، ولى همهء اين نعمتها با همهء عظمتى كه دارند در مقابل نعمت هدايت به چيزى شمرده نمىشوند ، چه اگر نعمت هدايت نمىبود ، از هر نعمت ديگر با هر اندازه از بزرگى كه مىداشت ، سودى به آدمى نمىرسيد . هدايت گل سرسبد نعمتهاى خداوند تبارك و تعالى و وسيلهء دست يافتن به آنها است ، چه اگر در جايى خوراك و نوشيدنى وجود داشته باشد ولى تو راه دست يافتن به آنها را ندانى ، آيا مىتوان آنها را براى خود نعمت بخوانى ؟ هرگز . . . پس هدايت راه انسان براى رسيدن به نعمت و بهره‌مند شدن از آن است . هدايت خدا در كتاب او كه به يكى از بندگان خويش وحى مىكند كه او را به رسالت برگزيده و مأمور ابلاغ رسالت به افراد همجنس بشر خود قرار داده است ، تكامل پيدا مىكند . و در آيه اشاره‌اى آشكار به اين امر وجود دارد كه هدايت به هيچ وجه از كتاب يعنى رسالت الاهى دور و بر كنار نيست ، و نه از رسولى كه مردى از مردمان زمين است .