تفسير هدايت (فارسى) — صفحه 267

فَلَمَّا نَجَّاكُمْ إِلَى الْبَرِّ أَعْرَضْتُمْ وَ كانَ الْإِنْسانُ كَفُوراً - و چون شما را از خطر برهاند و به خشكى برساند ، از او دورى و اعراض مىكنيد ، و انسان كافر نعمت و حق ناشناس است . » پس به جاى آن كه شكرش افزون شود طغيان و كفرش به نعمتهاى خدا افزايش پيدا مىكند ، و « كفورا » صيغه‌اى است كه بر دوام يافتن و استمرار دلالت دارد . [ 68 ] أَ فَأَمِنْتُمْ أَنْ يَخْسِفَ بِكُمْ جانِبَ الْبَرِّ - آيا به آن اطمينان داريد كه گوشه‌اى از خشكى شما را در خود فرو نخواهد برد ؟ » از قدرت خدا به كجا مىگريزيد ؟ ! درست است كه او شما را از درياى خشمگين رهانيد ، ولى چه كس به شما تأمين داده است كه در خشكى فرونخواهيد رفت ، يا گرفتار انفجار آتشفشانى نخواهيد شد ؟ و اين آيه اشاره به امكان حدوث تغييرات زمين شناختى در هر لحظه دارد . أَوْ يُرْسِلَ عَلَيْكُمْ حاصِباً - يا گرفتار باد حامل ريگ و شن نخواهيد شد ؟ » در هنگامى كه كاروانهاى اعراب در صحراهايى به حركت درمىآمد كه بادها ريگهاى تپه‌هاى شنى را از جاى مىكند و همراه خود به پيش مىبرد و كاروانها را با هر چه از وسايل باركشى و سوارى و كالا كه داشتند ، همراه با خودشان در ريگ و شن مدفون مىكرد ، و شايد اين گونه بادها را حاصب مىناميده‌اند . طبيعت آدمى چنين است كه نخست به جاى سپاسگزارى در برابر نعمتهاى خدا ، و ثانيا رهايى از بلا به كفر و كفران مىپردازد . ثُمَّ لا تَجِدُوا لَكُمْ وَكِيلًا - و سپس هيچ حامى و وكيلى براى خود نخواهيد يافت . » / 270 پيش از اين در همين سوره خداوند متعال به ما يادآورى كرد كه او در دفع شيطان وكيل مؤمنان است ، ولى آيا وكيل كافران براى دور كردن مرگ و زيان از