[ 56 ] قُلِ ادْعُوا الَّذِينَ زَعَمْتُمْ مِنْ دُونِهِ فَلا يَمْلِكُونَ كَشْفَ الضُّرِّ عَنْكُمْ وَ لا تَحْوِيلًا - بگو : كسانى را كه جز او ( خدا ) مىپنداشتند ( به يارى خود ) بخوانيد و ( ببينيد ) كه نه مىتوانند شما را از گرفتارى نجات دهند و نه آن را از شما دور كنند . » ناگزير مىبايستى ايمان به خدا را محور زندگى خويش قرار دهيم ، زيرا كه خدايان پندارى / 251 نمىتوانند سودى به ما برسانند يا زيانى را از ما دور كنند ، و علاوه بر اين كه نمىتوانند آنچه را كه از ايشان خواسته‌ايم انجام دهند ، براى انجام دادن آنچه براى خود مىخواهند نيز توانايى ندارند ، تا چه رسد به اين كه خواسته‌هاى مردم را برآورده سازند ، و در اين جا از كلمهء « زعمتم » يعنى مدعى شديد و به پندار خود ساختيد ، چنان برمىآيد كه انسان خود كسى است كه طاغوت تسلط يافتهء بر خود و نيز بتان جامد را مىسازد و براى آن نيرومندى تصور مىكند و سپس از آن مىترسد ، در صورتى كه مىداند هيچ كارى از دست آن برنمىآيد و زيان و شرى را از او دور يا به صورتى ديگر تحويل نخواهد كرد . [ 57 ] أُولئِكَ الَّذِينَ يَدْعُونَ يَبْتَغُونَ إِلى رَبِّهِمُ الْوَسِيلَةَ أَيُّهُمْ أَقْرَبُ - آن كسان كه به يارى خود مىخوانند ، خود خواستار آنند كه وسيله‌اى براى نزديكى به پروردگارشان به دست آورند ، آيا كدامشان به او نزديكترند ؟ »