كرده و در روستايى به نام كهك در اطراف شهر قم سالها انزوا و گوشهنشينى اختيار كرد و به تحقيق و پايه گذارى فلسفهء خويش كه امروزه به نام « حكمت متعاليه » زبانزد همگان گرديده مشغول شد و پس از آن به دعوت اللهوردى خان حاكم فارس به شيراز بازگشت و بساط تدريس و تصنيف گسترد .
وى به سال 1050 ق . در حالى كه براى هفتمين بار در سفر حج گام مىزد در ، شهر بصره به ديار باقى شتافت .
در ميان شاگردان صدر المتألهين ، ملّا محسن فيض كاشانى ( 1007 - 1091 ق ) و ملّا عبد الرزّاق فيّاض لاهيجى ( م 1072 ق ) كه افتخار دامادى استاد خود را نيز داشتند پرآوازهترند .
تأليفات آخوند را افزون بر پنجاه كتاب و رسالهء كوچك و بزرگ دانستهاند كه انتساب حدود چهل نوشته به دو ثابت گرديده است و مهمترين آنها عبارت است از :
1 - الحكمة المتعالية فى الاسفار الاربعة العقليّة ؛
2 - الشواهد الربوبيّة ؛
3 - المبدأ و المعاد ؛
4 - تعليقات بر الهيّات شفا ؛
5 - تعليقات بر شرح حكمة الاشراق ؛
6 - شرح هدايهء اثيريّه ؛
7 - الحكمة العرشيّة ؛
8 - المشاعر ؛
9 - تفسير برخى از آيات و سور قرآنى ؛
10 - شرح اصول كافى ؛
11 - اجوبة المسائل النصيريّة ؛
12 - كسر الاصنام الجاهليّة ؛
13 - مفاتيح الغيب ؛
تقريرات فلسفه امام خمينى ( شرح منظومه ) ( فارسى ) — صفحة مقدمهء تحقيق 7
مساهمون: سيد عبدالغنى اردبيلى
صمقدمهء تحقيق ٧