بىمبالاتى ذبح كرد نه به اميد موافقت امر خداوند كافى نيست .
مسأله 15 - اگر لاغرى آن را اعتقاد داشت و به واسطهء جهل به مسأله براى اطاعت خداوند ذبح كرد بعد معلوم شد چاق است احتياط واجب در اعاده است .
مسأله 16 - اگر ناقص بودن را اعتقاد داشت و به واسطهء جهل به مسأله براى اطاعت خداوند ذبح كرد و بعد معلوم شد صحيح است ظاهراً كافى باشد .
مسأله 17 - احتياط آن است كه ذبيحه را سه قسمت كنند ، يك قسمت را هديه بدهند ، و يك قسمت را صدقه بدهند ، و قدرى هم از ذبيحه بخورند و صدقه را به مؤمنين بدهند ، و لكن هيچ يك از اين احتياطها واجب نيست ، و اگر صدقه را به فقراى كفار بدهد يا آن كه تمام ذبيحه را به آنها بدهد اشكال ندارد و ضامن حصهء فقرا نيست ، لكن احتياط خصوصاً در خوردن قدرى از ذبيحه خيلى مطلوب است .
مسأله 18 - جايز است كه ذبح را كسى ديگر به نيابت انجام دهد و نيت را نايب كند ، و احتياطاً خود شخص هم نيت كند .
مسأله 19 - احتياط واجب آن است كه ذابح مؤمن باشد ، بلكه خالى از قوّت نيست ، و همين طور در ذبح كفارات .
مسأله 20 - در صورتى كه قربانى به دست غير مؤمن انجام گيرد كفايت نمىكند و بايد دومرتبه قربانى كند هرچند در وقت قربانى متوجه نشود كه ذابح مؤمن نيست يا جاهل به مسأله باشد .
مسأله 21 - ذبح هم از عبادات است و در آن نيت خالص و قصد اطاعت خداوند لازم است .
مسأله 22 - احتياط آن است كه اگر احتمال نقص يا مرض در گوسفند بدهند آن را معاينه كنند ، اگرچه اقوا در احتمال آن كه عيبى حادث شده باشد - مثل آن كه احتمال بدهد گوش يا دمش را بريدهاند يا آن را خصى كردهاند - عدم لزوم معاينه است ، و
مناسك الحج ( بالعربية ) و مناسك حج ( فارسى ) ( موسوعة الإمام الخميني 31 ) — صفحة مناسك حج 221
مساهمون: السيد الخميني
صمناسك حج ٢٢١