مدرسه صدر بازار در اصفهان به شمارهء 158 ، موجود مىباشد .
اين نسخه يك بار با نسخه ديگرى مقابله و تصحيح شده و در پايان نسخه پايان مقابله و تاريخ آن نوشته شده بوده كه بيشتر آن ناخوانا است .
و يك بار هم بر دانشمندى خوانده شده و إنهاء قرائت در پايان نسخه نوشته شده بوده ولى تاريخ و خصوصيات ديگر خوانده نمىشود .
نشريه كتابخانه مركزى دانشگاه تهران 5 ، 314 جامع الانساب علامه روضاتى ص 150 نشريه كتابخانه مركزى دانشگاه تهران 5 ، 314 83 - نسخهء مورخ محرّم 767 اين نسخه در كتابخانه موزهء بغداد به شمارهء 550 ، 1661 موجود است و به خط محمد بن عزيز بن محمد بخارائى مىباشد كه به تاريخ اواخر محرّم 767 پايان يافته است ، و 549 برگ مىباشد ، و بر اين نسخه تصحيحات ، و حواشى متعددى مىباشد ، و در آغاز آن چند قطعه شعر در ستايش نهج البلاغه نوشته شده است .
مصادر نهج البلاغه 1 ، 195 84 - نسخهاى است بتاريخ شوال 771 و به خط ابو البركات بن على بن محمد بن فتحى واعظ . اين نسخه در كتابخانه مجلس سنا است . اولين كتاب مجموعه شمارهء 876 ( 16795 ) داراى :
2 - دعاى صباح با ترجمه فارسى « 10 » 3 - و صحيفة الرضا « 11 »
هامش
( 10 ) - اين نسخه دومين نسخه كهن از دعاى صباح است و پيش از اين ، نسخهء آقاى دكتر مهدوى است به تاريخ 754 ضمن مجموعهاى .
و نسخهء ديگرى از سدهء نهم به خط ثلث در كتابخانهء چستربيتى است به شمارهء 4199 .
( 11 ) - صحيفة الرضا كه به نامهاى الصحيفة الرضوية يا الرضويات يا صحيفهء اهل البيت يا مسند الرضا يا نسخهء عن الرضا نيز خوانده مىشود و در قاهره و بمبئى و تهران چاپ شده از سده سوم به بعد ميان علماء و محدثين اسلام از شيعه و سنى و زيدى مشهور بوده و روايت مىشده است و نقل آن را اجازه مىگرفتند و اجازه مىدادند . روايتهاى شيعى به احمد بن عامر طائى مىرسد كه در سال 194 از حضرت رضا عليه السّلام آن را روايت كرده است مقدارى از اسناد و رواياتى كه به او مىرسد در رياض العلماء و خاتمه مستدرك ص 343 و فهرست دانشگاه 5 ، 1396 آورده شده و روايتهاى سنى بيشتر به ابو احمد داود بن سليمان بن يوسف غازى قزوينى مىرسد كه در سال 201 در قزوين در خانهء خودش از حضرت رضا عليه السّلام روايت كرده و از جمله ابو الحسن على بن محمد بن على بن مهروبه قزوينى آن را از داود روايت كرده چنان كه رافعى در تدوين در شرح حال او نوشته است و همچنين در شرح حال بسيارى از علماى قزوين روايت صحيفة الرضا را نوشته است و در اينجا مجال سخن بيش از اين نيست به صفحهء 343 خاتمه مستدرك نگاه كنيد .