داستان ذيل را در كتابى ديگر جز اين كتاب نديدم :
گويند : پدر شريف رضى و مرتضى در گذشت و كتابخانه او به اين دو فرزند برومند ارث رسيد همه را قسمت كردند . ولى بر سر تقسيم يك كتاب قيمتى كه يك نسخه بيش نبود به مشكل بر خوردند و نزد مفيد عليه الرحمة حاضر شدند . ايشان چنين قضاوت كرد كه كتاب از كسى باشد كه نمازش قضا نشده است . هر دو بزرگوار گفتند نماز هيچكداممان قضا نشده است . شيخ فرمود : كتاب از آن كسى باشد كه مكروهى انجام نداده است . رضى گفت من نه حرام و نه مكروه انجام ندادهام . شريف رضى فرمود درست گفتى برادرم . كتاب از آن تو است .
عمدة الطالب فى انساب آل ابى طالب :
احمد بن على بن الحسين بن على المهنّا معروف به ابن عنبة ، متوفى سنه 828 ق ، چاپ نخست لكنو ، هند ص 194 .
مؤلف كتاب به استناد كتابى ديگر كه نام نمىبرد مىنويسد در برخى كتابها ديدم كه او زيدى مذهب بوده است .
عمران بغداد :
سيد محمد صادق الحسينى ، چاپ دار السلام بغداد ، 1348 ق ، ص 118 ، 163 و 165 و 183 .
در فصل تصدى نقابت توسط علويان و غيره .
عول و تعصيب :
دكتر عبد الرحيم نجات ، چاپ دانشگاه تهران 1343 ، ص : يو .
مؤلف در ذكر منابع بحث و تحقيق خويش از نهج البلاغه هم ذكر به ميان مىآورد و به همين مناسبت در اثبات صحت انتساب آن به امير المؤمنين ، سخنى كوتاه و فشرده دارد و اشاره به اين مطلب مىكند كه نهج البلاغه ساخته شريف