حال آن كه وى صرفا پيامبر و حامل رسالت بود ، چنان كه در آيه آمده . قالُوا يا هُودُ ما جِئْتَنا بِبَيِّنَةٍ وَ ما نَحْنُ بِتارِكِي آلِهَتِنا عَنْ قَوْلِكَ وَ ما نَحْنُ لَكَ بِمُؤْمِنِينَ - گفتند : اى هود ! تو براى ما دليل روشنى نياورده‌اى و ما به گفتار تو خدايان خويش را ترك نمىكنيم و به تو ايمان نمىآوريم . » چنين مىپنداشتند كه ايمان آنان براى پيامبر و به سود اوست ، امّا واقعيّت چنين نبود . [ 54 ] و براى اين كه نادانى خود را نسبت به واقعيّت رسالت توجيه كنند و نقاط ضعف سخنانشان را بپوشانند ، رسالت را حالت غيبى مجهولى قلم داد كردند كه به پيامبر روى داده و ابعاد آن شناخته نيست . إِنْ نَقُولُ إِلَّا اعْتَراكَ بَعْضُ آلِهَتِنا بِسُوءٍ - جز اين نگويم كه بعضى از خدايان ما به تو آزارى رسانده‌اند . » و بدين‌سان به خطاى سخنان گذشتهء خود از قبيل اين كه هود به نفع خود دعوت مىكند معترف شدند ، و هود دانست كه تعصّب كورانه بر دلهايشان غلبه يافته و از آن رو بى آن كه بينديشند حق را منكر مىشوند . قالَ إِنِّي أُشْهِدُ اللَّهَ وَ اشْهَدُوا أَنِّي بَرِيءٌ مِمَّا تُشْرِكُونَ - گفت : خدا را گواه مىگيرم و شما نيز گواه باشيد كه من از آنچه جز خداى يكتا به شرك مىپرستيد بيزارم . » مرحلهء تازه‌اى از درگيرى آغاز شد : مبارزه‌اى سخت يعنى اعلام بيزارى هود از افكارشان و دورى او از جامعهء فاسد آنان . / 75

[ 55 ] هود آمادگى خود را براى مبارزهء بى امان اعلام كرد و به آنان هشدار داد هر چاره و حيله‌اى كه مىتوانند بكنند . مِنْ دُونِهِ فَكِيدُونِي جَمِيعاً ثُمَّ لا تُنْظِرُونِ - همگى به حيله‌گرى عليه من برخيزيد و مهلتم ندهيد . »