[ 32 ] از بارزترين صفات پيامبرى كه انبياى بزرگ از آن برخوردار بودند ، پايدارى و پافشارى در دعوت بى اظهار ناتوانى است . نوح ( ع ) به سبب مجادلهء بسيار با قوم خود ، آنان را رنجانيد تا آن كه خواستار عذاب شدند و گمان كردند كه آمدن عذاب براى ايشان بهتر از دعوت نوح است كه پيوسته و همه جا دامنگير آنان است . « قالُوا يا نُوحُ قَدْ جادَلْتَنا فَأَكْثَرْتَ جِدالَنا فَأْتِنا بِما تَعِدُنا إِنْ كُنْتَ مِنَ الصَّادِقِينَ - گفتند : اى نوح ! با ما جدال كردى و بسيار هم جدال كردى ، اگر راست مىگويى هر وعده‌اى كه به ما داده‌اى بياور . » نوح ( ع ) شب و روز ، نهان و آشكار قوم خود را به خدا پرستى دعوت كرد و 950 سال در ميان ايشان بود . مدام با ايشان سخن مىگفت و آنان را به سختى بيم مىداد تا اين كه قوم او ملول شدند امّا او نوميد نگرديد . سزاست كه اهل رسالت در هر روزگارى در دعوت اين چنين پايدارى نشان دهند هر چند كه زمان دعوت به درازا بكشد . [ 33 ] نوح سخن آخر منكران را بى پاسخ نگذاشت ، بلكه بار ديگر به آنان هشدار داد كه خداست كه عذاب را مىآورد نه او ، و وقتى عذاب آمد ، از آن