تفسير هدايت (فارسى) — صفحه 392

پيداست ، و سرانجام . فَأَخَذَتْهُمُ الصَّيْحَةُ مُشْرِقِينَ - چون صبح طالع شد آنان را صيحه فرو گرفت » . صبحگاهان صيحه آنان را در گرفت ، چنان كه نتوانستند عذاب را از خود دفع كنند . [ 74 ] خداوند شهر را بر سر آنان ويران ساخت . فَجَعَلْنا عالِيَها سافِلَها وَ أَمْطَرْنا عَلَيْهِمْ حِجارَةً مِنْ سِجِّيلٍ - شهر را زير و زبر كرديم و بارانى از سجّيل بر آنان بارانيديم » . « سجّيل » فارسى معرّب است از « سنگ و گل » و به گفتهء ابو عبيده / 479 سنگ سخت است . « 3 » [ 75 ] اينك سرزمين‌هاى آنان ويران شده است ! كيست كه پند آموزد ؟ طبعا نه همهء مردم بلكه فقط مردم حقيقت بين كه حقايق را از ميانهء نشانه‌ها و علايم كشف مىكنند ، پند مىگيرند . إِنَّ فِي ذلِكَ لَآياتٍ لِلْمُتَوَسِّمِينَ - در اين عبرتهاست براى پژوهندگان » . امّا كسانى كه ظواهر امور را مىبينند و دچار جمود ذهنى هستند و تنها به توده‌هاى سنگ مىنگرند بى آن كه بينديشند كه آنها روزى خانه‌هاى آبادى بوده‌اند ، از قصّهء قوم لوط پند نمىگيرند . [ 76 ] وَ إِنَّها لَبِسَبِيلٍ مُقِيمٍ - و آن شهر اكنون بر سر راه كاروانيان است » . به گفتهء طبرسى مراد اين است كه شهر لوط در مسيرى بود كه مردم براى رفع حوايج از آن مىگذشتند و به آثار شهر مىنگريستند و پند مىگرفتند ، و اين آثار در آن جا بر قرار بود و آن شهر سدوم است .