[ 13 ] معارضهء كافران صورت ديگرى به خود مىگيرد و به تهديد مستقيم پيامبران مىانجامد . وَ قالَ الَّذِينَ كَفَرُوا لِرُسُلِهِمْ لَنُخْرِجَنَّكُمْ مِنْ أَرْضِنا أَوْ لَتَعُودُنَّ فِي مِلَّتِنا - كافران به پيامبرانشان گفتند : يا شما را از سرزمين خود مىرانيم يا به كيش ما باز گرديد . » گفتند : « شما را از زمين خود بيرون مىكنيم مگر آن كه به دينى كه بدان باور داريم باز گرديد » . بدين سان طبيعت زور و تهديد و قدرت پرستى خود را آشكار كردند و از حق رو گردانيدند . آن گاه كه سخن حق سودى نبخشد و كافر بستيزد ، داعيان حق براى مقابله با باطل به نيرو متوسّل مىشوند ، و چون پيامبران در مواجهه با كفّار ، پس از تحمّل آزارها كه در راه دين خداست ، به نيروهاى ذاتى خود تكيه نمىكنند ، خداوند به يارى آنان مىشتابد و با تمام وضوح به ايشان وحى مىكند كه قطعا ستمكاران را هلاك خواهد كرد . فَأَوْحى إِلَيْهِمْ رَبُّهُمْ لَنُهْلِكَنَّ الظَّالِمِينَ - پس پروردگارشان به پيامبران وحى كرد كه : ستمكاران را هلاك خواهيم كرد . » آيين خدا با همهء پيامبران و اهل رسالت چنين است . آنان را به حال خود مىگذارد تا با دشمنانشان به وسيلهء صبر و اراده‌اى كه دارند مبارزه كنند تا آزموده شوند ، امّا چون مبارزه صورت جدّى و حسّاس به خود گرفت ، به يارى آنان مىشتابد