حبّ ذات را در آنها بر انگيختند و گفتند : دعوت خدا به وسيلهء پيامهاى خود به مصلحت شماست .
يَدْعُوكُمْ لِيَغْفِرَ لَكُمْ مِنْ ذُنُوبِكُمْ
- شما را فرا مىخواند تا گناهانتان را بيامرزد . » در اين جا مىتوان پرسيد : چرا خدا همهء گناهان را نمىبخشد ؟ در پاسخ مىگوييم :
اوّلا : برخى گناهان آدمى از روى تكبّر و ستيزه است . در حديث آمده :
« خداوند بندهء خود را مرتكب گناهى مىبيند و مىگويد : هر چه خواهى بكن ، من هرگز تو را نخواهم بخشيد » .
ثانيا : ماندن بعضى از گناهان شمشيرى مسلّط بر غرور آدمى است . وى را از ستيزه در برابر خدا و نيز خود پسندى ايمن مىدارد تا همواره ميان بيم و اميد باقى بماند .
وَ يُؤَخِّرَكُمْ إِلى أَجَلٍ مُسَمًّى
- و تا مدّتى معين عذاب شما را به تأخير مىاندازد . » خداوند تا مدّت معيّنى شما را مهلت مىدهد . دعوت پيامبران براى اين نيست كه آدميان را در نعمتهاى فانى دنيا جاودانى كند در حالى كه آنان براى نعمتها باقى نمىمانند ، بلكه براى اين است كه فرصتى به ايشان دهد تا پايان مدّتى كه از پيش تعيين شده به زندگى ادامه دهند و از حوادث و مصائب بزرگ مصون بمانند .
قالُوا إِنْ أَنْتُمْ إِلَّا بَشَرٌ مِثْلُنا
- گفتند : نيستيد شما مگر انسانهايى مثل ما . » / 385 گفتند : « شما مانند ما بشر هستيد ، چگونه بپذيريم كه شما بر ما ولايت داشته باشيد ؟ يا اين كه چرا خداوند پيامبرى را به شما اختصاص مىدهد نه به ما ؟ » اين سخن حاكى از ضعف اعتماد به نفس آنان به عنوان بشر است . در واقع ايشان باور نداشتند كه خدا پيامبرى براى آنان بفرستد .