[ 14 ] لَهُ دَعْوَةُ الْحَقِّ - خاص اوست خواندن راستين » . دعاى راستين به سوى او مىرود ، عبادت درست به سوى خدا بر مىشود و خدا آن را اجابت مىكند ، وَ الَّذِينَ يَدْعُونَ مِنْ دُونِهِ لا يَسْتَجِيبُونَ لَهُمْ بِشَيْءٍ إِلَّا كَباسِطِ كَفَّيْهِ إِلَى الْماءِ لِيَبْلُغَ فاهُ وَ ما هُوَ بِبالِغِهِ - آنان كه جز او را مىخوانند هيچ پاسخشان نمىگويند ، همانند كسى كه دو دست به سوى آب برد تا آب به دهان رساند و نتواند آب به دهان رساند » . چنين است حالت كسى كه جز خدا را مىپرستد كه به نتيجه‌اى نمىرسد . مراد او از عبادت غير خدا ، رسيدن به مقصود است ، امّا هرگز صورت نخواهد گرفت و وى دايما تشنه خواهد بود ، زيرا از ديگرى جز خدا آب خواسته است . در تفسير على بن ابراهيم به نقل از امام باقر ( ع ) آمده است : « اين آيه مثلى است دربارهء بت پرستان و كسانى كه خدايانى را بجز خداى يگانه مىپرستند و اين بت‌ها و خدايان دعوت آنان را اجابت نمىكنند و سودى به ايشان نمىبخشند چنان كه كسى دستهايش را از دور براى برداشتن آب گشوده باشد و بدان نرسد » . « 13 » وَ ما دُعاءُ الْكافِرِينَ إِلَّا فِي ضَلالٍ - و دعاى كافران جز به گمراهى نيست » . بت‌پرستان از كار خود نتيجه‌اى نمىگيرند چرا كه دعوت كافران جز گمراهى نيست .