بنا بر آنچه گذشت آفرينش ويژه انسان و همچنين آفرينش جهان كه انسان جزء غير قابل تفكيك آن مىباشد انسان را به سوى سعادت واقعيش هدايت مىكند و مهمترين و ريشهدارترين و پابرجاترين مقررات را كه به كار بستن آنها سعادت را براى انسان تضمين مىكند به انسان گوشزد مىنمايد . خداى متعال در تأييد بحث گذشته مىفرمايد
رَبُّنَا الَّذِي أَعْطى كُلَّ شَيْءٍ خَلْقَهُ ثُمَّ هَدى
« 1 » . و باز مىفرمايد :
الَّذِي خَلَقَ فَسَوَّى * وَ الَّذِي قَدَّرَ فَهَدى
« 2 » . و باز مىفرمايد :
وَ نَفْسٍ وَ ما سَوَّاها * فَأَلْهَمَها فُجُورَها وَ تَقْواها * قَدْ أَفْلَحَ مَنْ زَكَّاها * وَ قَدْ خابَ مَنْ دَسَّاها
« 3 » . و باز مىفرمايد :
فَأَقِمْ وَجْهَكَ لِلدِّينِ حَنِيفاً فِطْرَتَ اللَّهِ الَّتِي فَطَرَ النَّاسَ عَلَيْها لا تَبْدِيلَ لِخَلْقِ اللَّهِ ذلِكَ الدِّينُ الْقَيِّمُ
« 4 » . و باز مىفرمايد
إِنَّ الدِّينَ عِنْدَ اللَّهِ الْإِسْلامُ
« 5 » . و مىفرمايد :
وَ مَنْ يَبْتَغِ غَيْرَ الْإِسْلامِ دِيناً فَلَنْ يُقْبَلَ مِنْهُ
« 6 » .
محصّل آيات فوق - و آيات ديگرى كه در همين مضمون است - اين است كه خداى متعال هريك از آفريدههاى خود - و از آن جمله انسان - را به سوى سعادت و هدف آفرينش ويژه خودش از راه آفرينش خودش راهنمايى مىفرمايد و راه واقعى براى انسان در مسير زندگى همان است كه آفرينش ويژه به سوى آن دعوت مىكند و مقرراتى در زندگى فردى و اجتماعى خود بايد
هامش
( 1 ) . سوره طه : 50 .
( 2 ) . سوره اعلى : 3 - 2 .
( 3 ) . سوره شمس : 10 - 7 .
( 4 ) . سوره روم : 30 .
( 5 ) . سوره آل عمران : 19 .
( 6 ) . سوره آل عمران : 85 .