ج - اين سوره ( شورى ) پيرامون مسألهء وحى سخن مىگويد كه خود نوعى تكلّم از ناحيه خداى سبحان با انبياء و رسل او است .
در اين سوره هم در آغاز و هم در آخر و هم در بين سوره در چند نوبت سخن از وحى مىآورد . و همچنين چند نوبت در سوره سخن از رزق به ميان آورده چون وحى خود رزقى است براى انبياء .
بنابراين مسألهء وحى موضوعى است كه در اين سوره محور كلام قرار گرفته . و امّا مطالب ديگر از قبيل آيات توحيد و صفات مؤمنين و كفّار ، و سرانجامى كه هريك از اين دو فريق دارند ، و بازگشتشان به خداى سبحان در روز قيامت ، از باب « الكلام يجرّ الكلام - حرف ، حرف مىآورد » مىباشد ، و منظور اولى سوره نيست « 1 » .
Footnote
( 1 ) . الميزان ؛ ج 18 ، ص 4 [ با تصرف ]