برايش نازل مىشده بدون اينكه چيزى از آن را كتمان كند به مردم ابلاغ مىكرده ، و حتى به مردم ياد مىداده و برايشان بيان مىكرده ، و همواره عدهاى از صحابه ايشان مشغول ياد دادن و ياد گرفتن بودند كه چطور قرائت كنند ، و بيان هركدام چيست ، آن عده كه به ديگران ياد مىدادند همان قرّاء بودند كه بيشترشان در جنگ يمامه كشته شدند .
مردم آن زمان رغبت شديدى در فرا گرفتن قرآن و حفظ كردنش داشتند ، و اين گرمى بازار تعليم قرآن همچنان ادامه داشت تا آنكه قرآن جمعآورى شد .
پس حتى يك روز و بلكه يك ساعت هم بر مسلمانان صدر اوّل پيش نيامد كه قرآن از ميانشان رخت بر بسته باشد ، و آنچه كه بر سر تورات و انجيل و كتابهاى ساير انبياء آمد بر سر قرآن كريم نيامد .
در روايات بىشمارى ( از شيعه و سنى ) آمده كه رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله بيشتر سورههاى قرآنى را در نمازهاى يوميه و غير آن در حضور انبوه جمعيت مىخواند .
از اين هم كه بگذريم رواياتى در دست است كه مىرساند هرآيهاى كه مىآمده رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله مأمور مىشده آن را در چه سورهاى و بعد از چه آيهاى جاى دهد . . .
پس ، از اين روايات آدمى يقين مىكند كه آن جناب بعد از نزول هرآيه به نويسندگان وحى دستور مىداد كه آن را در چه سورهاى در چه جايى قرار
با علامه در الميزان ( فارسى ) — صفحه 345
پدیدآورندگان: مراد على شمس
ص۳۴۵