از قول خود آنها حكايت مىكند ، گرچه در توراتى كه فعلا موجود است اصلا اثرى از مسألهء معاد ديده نمىشود . « 1 »
س 297 - آيا اهل كتاب محرّمات خدا را كه در دينشان نيز به آن اشاره شده است حلال شمردهاند ؟
ج - وصفى كه [ قرآن ] براى ايشان ذكر كرده اين است كه « ايشان محرّمات خدا را حرام نمىدانند » ؛ و همينطور هم هست ، زيرا يهود عدهاى از محرمات را كه خداوند در سوره بقره و نساء و سور ديگر برشمرده حلال دانستهاند ؛ و نصارى خوردن مسكرات و گوشت خوك را حلال دانستهاند ؛ و حال آنكه حرمت آن دو در دين موسى عليه السّلام و عيسى عليه السّلام و خاتم الانبياء صلّى اللّه عليه و آله مسلّم است .
و نيز مال مردمخورى را حلال مىدانند ، همچنانكه قرآن در آيهء
« إِنَّ كَثِيراً مِنَ الْأَحْبارِ وَ الرُّهْبانِ لَيَأْكُلُونَ أَمْوالَ النَّاسِ بِالْباطِلِ »
« 2 » آن را به ملّايان اين دو ملّت نسبت داده است . « 3 »
س 298 - آيا منظور از صغار اهل كتاب در آيهء شريفهء
« حَتَّى يُعْطُوا الْجِزْيَةَ عَنْ يَدٍ وَ هُمْ صاغِرُونَ »
« 4 » يعنى بىاحترامى و توهين نمودن به اهل كتاب است ؟
ج - از اينكه [ در آيه ذكر شده ] بايد با كمال ذلّت جزيه بپردازند ، چنين بر مىآيد كه منظور از ذلّت ايشان خضوعشان در برابر سنت اسلامى ، و تسليمشان در برابر حكومت عادله جامعهء اسلامى است .
هامش
( 1 ) . الميزان ؛ ج 9 ، ص 317 .
( 2 ) . سورهء توبه ، آيهء 34 .
( 3 ) . الميزان ؛ ج 9 ، ص 317 و 318 . [ با تصرف ]
( 4 ) . سورهء توبه ، آيهء 29 .