دامنه استعمار تمامى الجزاير را فرا گرفت و حدود يك قرن اين كشور در اشغال كامل فرانسويان بود . پس از جنگ جهانى دوم زمزمه استقلال خواهى در الجزاير آغاز گرديد و به انقلاب 1954 عليه فرانسه انجاميد و جبهه آزاديبخش خلق الجزاير به مبارزه دامنهدارى عليه استبداد دست زد . ابتدا دولت فرانسه پيشنهادات اصلاحطلبانه را ارائه كرد كه با مخالفت سرسخت مسلمانان روبرو شد و در يك همهپرسى در سال 1959 اكثريت قاطع ، استقلال كامل الجزاير را خواستار شدند ولى دولت فرانسه نمىتوانست از الجزاير چشم بپوشد . با روى كار آمدن ژنرال دوگل و تشكيل جمهورى پنجم در فرانسه قرارداد استقلال الجزاير در سال 1962 امضاء گرديد و جمهورى سوسيال دموكراتيك الجزاير اعلام موجوديت كرد و آقاى احمد بن بلاد به عنوان اولين رئيس جمهور الجزاير انتخاب گرديد . در سال 1965 وزير دفاع الجزاير " هوار بومدين " دست به كودتا زد و احمد بن بلاد را بزندان افكند و خود رئيس جمهور شد . در سال 1978 " بومدين " مُرد و شاذلى بن جديد جاى او نشست . شالى بن جديد در سال 1981 احمد بن بلاد را بدنبال 14 سال حبس از زندان آزاد كرد . بحران اقتصادى و خشكسالى ، دولت شاذلى بن جديد را در سال 1991 به شكست كشاند ولى با پىگيرى اسلامگرايان در دسامبر همان سال مجدداً انتخابات برگزار شد و شاذلى بن جديد مجدداً رئيس جمهور شد . در انتخابات مجلس 188 كرسى از 430 كرسى پارلمان به اسلامگرايان تعلق داشت و در انتخابات شوراى شهرها 400 شهر در اختيار آنان قرار گرفت لذا رئيس جمهور از قدرت اسلامگرايان به هراس افتاد وزير فشار مخالفين آنان استعفاء داد و جاى خود را به يك شوراى چهار نفره مركب از نخست وزير و سه نفر
مسلمانان در كشورهاى فرانسه زبان ( فارسى ) — صفحة 190
مساهمون: محمد رضوان طلب
ص١٩٠