اعراب
تفسير
اين سوره همچون سورههاى تكوير و انفطار ، وحشتها و بيمهاى قيامت را بيان مىكند و اينكه مردم در روز قيامت به دو گروه تقسيم مىشوند : گروهى در بهشتاند و گروهى در آتش . إِذَا السَّماءُ انْشَقَّتْ ، هنگامى كه خداوند ويرانى جهانى را كه ما در آن هستيم اراده كند ، آسمان شكافته مىشود . وَ أَذِنَتْ لِرَبِّها . واژهء « اذن » در لغت به معناى شنيدن است . مىگويند : « حدثته فأذن لى ؛ با او سخن گفتم و او به من گوش فرا داد » . بنابراين ، معناى آيه چنين است : آسمان فرمان خدا را اجابت كرد و بدان اذعان كرد . به بيان ديگر : خداوند بر هر چيزى تواناست . وَ حُقَّتْ . براى آسمان سزاوار است كه مطيع و فرمانبردار امر خداوند باشد ، زيرا آفريدهء او و در قبضهء قدرت اوست . وَ إِذَا الْأَرْضُ مُدَّتْ ، هرگاه قيامت برپا شود ، زمين حالت به همپيوستگىاش را از دست مىدهد و كوهها و ديگر چيزهايى كه در آن هستند نابود مىشوند و در اين هنگام ، زمين صاف مىشود . وَ أَلْقَتْ ما فِيها ، زمين آنچه كه در اندرون دارد همچون مردگان و ديگر چيزها را بيرون مىافكند . وَ تَخَلَّتْ ، اندرونش از آنچه