تربيتشده اختصاص دارد . درهرحال ، شكار حيوانات تربيتيافته تنها با شرايط زير حلال است : 1 . حيوان بايد تعليم يافته باشد ، به گونهاى كه هرگاه صاحبش او را دستور دهد به دنبال شكار برود و هرگاه منعش كند از تعقيب شكار بازايستد . و معناى سخن خدا : « تُعَلِّمُونَهُنَّ مِمَّا عَلَّمَكُمُ اللَّهُ » نيز همين است ؛ 2 . صاحب حيوان ، آن را به قصد شكار بفرستد . بنابراين ، اگر حيوان خود به دنبال شكار رود و آن را در حالى كه مرده باشد بياورد ، خوردن شكار حلال نخواهد بود ؛ 3 . از ديدگاه شيعه ، شخصى كه حيوان را به دنبال شكار مىفرستد بايد مسلمان باشد ؛ 4 . شخص شكارچى بايد در هنگام فرستادن حيوان نام خدا را ببرد ؛ بهعنوان مثال بگويد : برو به نام خدا و امثال اين عبارت و اين ، معناى سخن خداوند است : « وَ اذْكُرُوا اسْمَ اللَّهِ عَلَيْهِ » ؛ 5 . حيوان شكاركننده بايد شكار را در حالى دريابد كه زنده باشد و نيز مردن شكار به سبب زخمى باشد كه حيوان شكارى بدان رسانده است . برايناساس ، اگر حيوان شكارى زمانى به شكار برسد كه مرده باشد و مردن آن بهسبب زخمى كه حيوان به آن رسانده است نباشد ، بلكه بهسبب عامل ديگرى باشد ، خوردن شكار حلال نيست .
التفسير الكاشف ( تفسير كاشف ) ( فارسى )ج ۳ — صفحه 34
پدیدآورندگان: محمد جواد مغنية
ص۳۴