دشمنى و مخالفتشان با حق ، آنها را به خودشان واگذاشت و كسى كه چنين باشد به رشد ( قرب الهى ) و هدايت دست نخواهد يافت . شايستهء ذكر است كه حكمت خداوند ايجاب مىكند بندهاش را كاملا وانگذارد ؛ چنانكه مادر از فرزندش دست نمىكشد ، مگر اينكه بنده كارى كند كه سبب شود ، خدا او را به حالش رها كند ؛ مثلا معصيت و مخالفت امر خدا را پيشه كند ؛ چنانكه مادر از فرزندش به جهت پافشارىاش در اذيت و نافرمانى او دست برمىدارد و او را به حال خود رها مىكند .
اين نصّ قرآنى ، عينا در آيهء 88 از همين سوره بيان شد و ما دربارهء آن تحت عنوان « گمراهى از جانب خداوند منفى است نه مثبت » به تفصيل سخن گفتيم ؛ چنانكه دربارهء اقسام هدايت و گمراهى نيز در تفسير آيهء 26 از سوره بقره ، در جلد اوّل مشروحا سخن گفتيم .
التفسير الكاشف ( تفسير كاشف ) ( فارسى ) — صفحه 739
پدیدآورندگان: محمد جواد مغنية
ص۷۳۹