جداسازى ناپاك از پاك
[ سوره آلعمران ( 3 ) : آيه 179 ]
ما كانَ اللَّهُ لِيَذَرَ الْمُؤْمِنِينَ عَلى ما أَنْتُمْ عَلَيْهِ حَتَّى يَمِيزَ الْخَبِيثَ مِنَ الطَّيِّبِ وَ ما كانَ اللَّهُ لِيُطْلِعَكُمْ عَلَى الْغَيْبِ وَ لكِنَّ اللَّهَ يَجْتَبِي مِنْ رُسُلِهِ مَنْ يَشاءُ فَآمِنُوا بِاللَّهِ وَ رُسُلِهِ وَ إِنْ تُؤْمِنُوا وَ تَتَّقُوا فَلَكُمْ أَجْرٌ عَظِيمٌ ( 179 )
خدا بر آن نيست كه شما مؤمنان را بدين حال كه اكنون هستيد رها كند . مىآزمايد تا پاك را از ناپاك جدا سازد و خدا بر آن نيست كه شما را از غيب بياگاهاند ؛ ولى برخى از پيامبرانش را كه خود بخواهد برمىگزيند . پس به خدا و پيامبرانش ايمان بياوريد و اگر ايمان بياوريد و پرهيزگارى كنيد ، اجرى عظيم يابيد . ( 179 )
اعراب
« ما كانَ اللَّهُ لِيَذَرَ » ،
« ل » در
« لِيَذَرَ » ،
« لام » جحود خوانده مىشود ؛ زيرا بر نفى تأكيد مىكند و بعد از آن « أن » در تقدير است . مصدر مؤوّل ، مجرور به « لام » و متعلق به محذوفى است كه خبر
« كانَ »
مىباشد . و تقدير ، « ما كان اللّه مريدا لترك المؤمنين » است . از اينگونه است :
« وَ ما كانَ اللَّهُ لِيُطْلِعَكُمْ »
كه در تقدير « ما كان مريدا لاطلاعكم » مىباشد .
« حَتَّى »
در اينجا به معناى « كى » است .
« يَمِيزَ »
فعل مضارع و منصوب به « أن » مقدره بعد از حتّى مىباشد .