خلاصهء سخن آن‌كه كسى كه از اهل فساد و گمراهى بترسد و با يكى از آنان سازش كند ، در حقيقت ، با خود فساد و گمراهى سازش ، و پيمان دوستى و برادرى ميان خود و شيطان را امضا كرده است و اين ، معيار دقيقى براى تشخيص مدعى ايمان و خوف خدا از كسى است كه شيطان را دوست مىگيرد و طاعت او را بر طاعت خدا ترجيح مىدهد . بزرگ‌ترين دليل بر اين موضوع ، سخن خداوند است :
« فَلا تَخافُوهُمْ وَ خافُونِ إِنْ كُنْتُمْ مُؤْمِنِينَ ؛
از آنها نترسيد ، از من بترسيد ، اگر مؤمن هستيد » . معناى آيه چنين است : كسى كه جهاد با اهل فساد و گمراهى را به سبب ترس از آنان ترك كند ، از اولياى شيطان و از خداوند به دور است . قريب به معناى اين آيه ، سخن رسول اكرم صلّى اللّه عليه و آله است كه فرمود : « كسى كه دربارهء حق سكوت كند ، شيطان لال است » .