تفسير
لا إِكْراهَ فِي الدِّينِ . اگر ما بهطور مستقل و جدا از سياق آيه به اين واژه نظر افكنيم ، مىفهميم كه خداوند حكمى را تشريع نكرده كه در آن اندكى اجبار وجود داشته باشد و اگر انسان سخنى را از روى اجبار بگويد و عملى را انجام دهد ، از ديدگاه شريعت هيچ ارزش دنيوى و اخروى ندارد ؛ ولى از جملهء قَدْ تَبَيَّنَ الرُّشْدُ مِنَ الْغَيِّ كه علّت عدم اجبار را بيان مىكند ، چنين برمىآيد كه « فِي » در اينجا به معناى « على » است يعنى ؛ « لا إكراه على الدين » . چنانكه در آيهء 71 سورهء طه : « وَ لَأُصَلِّبَنَّكُمْ فِي جُذُوعِ النَّخْلِ » « فِي » به معناى « على » است . بنابراين ، معناى آيه بدين ترتيب است : اسلام هيچكس را مجبور نمىكند [ كه دين را بپذيرد ] ، بلكه كافر را تنها با دليل و برهان ملزم مىسازد : « بگو : اين سخن حق از جانب پروردگار شماست هركه بخواهد ايمان بياورد و هركه بخواهد كافر شود » . « 1 » « آيا تو مردم را به اجبار وامىدارى كه ايمان بياورند » . « 2 » سؤال : امكان ندارد كه دين اجبارى باشد ، چراكه دين يك امر قلبى است و همانند تصوّرات ذهنى از توان انسان خارج است و تنها گفتار و كردار كه با ارادهء شخص انجام