جادو و حكم آن
فقهاى اماميه دربارهء جادو ، معنا و اقسام آن ، جادوى ممكن و جادوى ممتنع و نيز دربارهء جايز بودن يادگرفتن و ياد دادن و عمل به آن ، فراوان سخن گفتهاند . جادويى را كه قرآن ياد مىكند ، نوعى تردستى و شعبدهبازى و مجسّم ساختن باطل به صورت حق است . خداوند مىفرمايد : « فَإِذا حِبالُهُمْ وَ عِصِيُّهُمْ يُخَيَّلُ إِلَيْهِ مِنْ سِحْرِهِمْ أَنَّها تَسْعى » ؛ « 1 » . . . ناگهان از جادويى كه كردند چنان در نظرش آمد كه آن رسنها و عصاها به هرسو مىدوند . و نيز مىفرمايد : « وَ ما هُمْ بِضارِّينَ بِهِ مِنْ أَحَدٍ إِلَّا بِإِذْنِ اللَّهِ » ؛ « 2 » . . . و آن جادوگران جز به فرمان خدا به كسى زيانى نمىرسانيدند » . امام صادق عليه السّلام فرمود : « جادو بر چند نوع است ؛ از جملهء آنها تردستى است و از جملهء آنها نيرنگ است ؛ زيرا نيرنگبازان براى هرسلامت آفتى و براى هر عافيتى بيمارىاى و براى هر معنايى نيرنگى قرار دادهاند » . امّا نوشتههاى افسونى ، تعويذات ، دميدن در گره و چيزهايى از اين قبيل كه گفته مىشود اثر عملى دارند ؛ نظير اينكه كارى كند كه شوهر نتواند با همسرش و يا يك زن