سخن گفتن خدا با فرشتگان
[ سوره البقرة ( 2 ) : آيات 30 تا 33 ]
وَ إِذْ قالَ رَبُّكَ لِلْمَلائِكَةِ إِنِّي جاعِلٌ فِي الْأَرْضِ خَلِيفَةً قالُوا أَ تَجْعَلُ فِيها مَنْ يُفْسِدُ فِيها وَ يَسْفِكُ الدِّماءَ وَ نَحْنُ نُسَبِّحُ بِحَمْدِكَ وَ نُقَدِّسُ لَكَ قالَ إِنِّي أَعْلَمُ ما لا تَعْلَمُونَ ( 30 ) وَ عَلَّمَ آدَمَ الْأَسْماءَ كُلَّها ثُمَّ عَرَضَهُمْ عَلَى الْمَلائِكَةِ فَقالَ أَنْبِئُونِي بِأَسْماءِ هؤُلاءِ إِنْ كُنْتُمْ صادِقِينَ ( 31 ) قالُوا سُبْحانَكَ لا عِلْمَ لَنا إِلاَّ ما عَلَّمْتَنا إِنَّكَ أَنْتَ الْعَلِيمُ الْحَكِيمُ ( 32 ) قالَ يا آدَمُ أَنْبِئْهُمْ بِأَسْمائِهِمْ فَلَمَّا أَنْبَأَهُمْ بِأَسْمائِهِمْ قالَ أَ لَمْ أَقُلْ لَكُمْ إِنِّي أَعْلَمُ غَيْبَ السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ وَ أَعْلَمُ ما تُبْدُونَ وَ ما كُنْتُمْ تَكْتُمُونَ ( 33 )
و چون پروردگارت به فرشتگان گفت : من در زمين خليفهاى مىآفرينم ، گفتند : آيا كسى را مىآفرينى كه در آنجا فساد كند و خونها بريزد ، و حال آنكه ما به ستايش تو تسبيح مىگوييم و تو را تقديس مىكنيم ؟ گفت : آنچه من مىدانم شما نمىدانيد ( 30 )
و نامهاى چيزها را به آدم بياموخت سپس آنها را به فرشتگان عرضه كرد . و گفت : اگر راست مىگوييد مرا بهنامهاى اين چيزها خبر دهيد ( 31 )
گفتند : منزّهى تو . ما را جز آنچه خود به ما آموختهاى دانشى نيست . تويى داناى حكيم ( 32 )
گفت : اى آدم ، آنها را از نامهاى چيزها آگاه كن . چون از آن نامها آگاهشان كرد ، خدا گفت : آيا به شما نگفتم كه من نهان آسمانها و زمين را مىدانم و برآنچه آشكار مىكنيد و پنهان مىداشتيد آگاهم ؟ ( 33 )
مراد از « اسماء » در جملهء
« وَ عَلَّمَ آدَمَ الْأَسْماءَ كُلَّها »
معانى اسماء است و اين معانى