[ آنكه همهچيز را مىداند ، مكان ندارد ]
[ سوره البقرة ( 2 ) : آيات 3 تا 5 ]
الَّذِينَ يُؤْمِنُونَ بِالْغَيْبِ وَ يُقِيمُونَ الصَّلاةَ وَ مِمَّا رَزَقْناهُمْ يُنْفِقُونَ ( 3 ) وَ الَّذِينَ يُؤْمِنُونَ بِما أُنْزِلَ إِلَيْكَ وَ ما أُنْزِلَ مِنْ قَبْلِكَ وَ بِالْآخِرَةِ هُمْ يُوقِنُونَ ( 4 ) أُولئِكَ عَلى هُدىً مِنْ رَبِّهِمْ وَ أُولئِكَ هُمُ الْمُفْلِحُونَ ( 5 )
آنانكه به غيب ايمان مىآورند و نماز مىگزارند و از آنچه روزىشان دادهايم انفاق مىكنند ( 3 )
و آنانكه به آنچه بر تو و بر پيامبران پيش از تو نازل شده است ايمان مىآورند و به آخرت يقين دارند ( 4 )
ايشان از سوى پروردگارشان قرين هدايتند و خود رستگارانند ( 5 )
آنكه همهچيز را مىداند ، مكان ندارد
مىگويند : دانشمندى درصدر مجلس نشسته بود و مردم پيرامون او حلقه زده بودند و به سخنانش گوش مىدادند و در برابرش كرنش مىكردند .
فردى به مقام وى حسد برد و در محضر همگان به او گفت : نظريّهات دربارهء فلان چيز چيست ؟ و از وى مسألهاى را پرسيد كه به طلسم شباهت داشت . دانشمند گفت :
نمىدانم .
سائل [ در پاسخ گفت ] : جايى كه تو در آن نشستهاى خاص كسى است كه مىداند و نه كسىكه نمىداند .
دانشمند گفت : واى بر تو ! اين مكان براى كسى است كه ، چيزى را مىداند و نه همهء چيز را و آنكه همهچيز را مىداند ، مكان ندارد .