ميان حقيقت و سلوك و بشر را به اصلاح خود و كارهاى خود راه مىنمايد و از فساد بر حذر مىدارد . و نفوس را تزكيه مىكند تا حقايق را دريابد و بيماريهاى دل را شفا مىبخشد و آنچه مردم حاصل مىكنند : اولا : هدايت و شناخت كارهايى است كه شايستهء انجام دادن هستند . ثانيا : رحمتى است كه همان آسودگى و رفاه و سعادت است و ويژهء مؤمنانى است كه از تعاليم قرآن بهره يافته‌اند . يا أَيُّهَا النَّاسُ قَدْ جاءَتْكُمْ مَوْعِظَةٌ مِنْ رَبِّكُمْ وَ شِفاءٌ لِما فِي الصُّدُورِ وَ هُدىً وَ رَحْمَةٌ لِلْمُؤْمِنِينَ اى مردم براى شما از جانب پروردگارتان موعظه‌اى آمد و شفايى براى آن بيمارى كه در دل داريد و راهنمايى و رحمتى براى مؤمنان . »

[ 58 ] مردم اگر برنامه‌هاى خدا را اجرا مىكنند بايد خوشحال باشند ، زيرا به سعادت مىرسند و رستگارى . قُلْ بِفَضْلِ اللَّهِ وَ بِرَحْمَتِهِ فَبِذلِكَ فَلْيَفْرَحُوا هُوَ خَيْرٌ مِمَّا يَجْمَعُونَ بگو به فضل و رحمت او شادمان شوند . زيرا اين هر دو از هر چه مىاندوزند بهتر است . » مراد از اندوخته‌ها حطام دنيايى است كه مدتش اندك است و خيرش محدود است و شامل قومى جز قوم ديگر مىشود . يعنى همه گير نيست . و خلاصه مختص دنياست و بس .