[ 64 ] منافقان مىدانند كه به راستى بر پيامبر وحى نازل مىشود . از اين رو بيم آن دارند كه مبادا دربارهء اعمال آنان نيز آيه‌اى بر رسول اللَّه نازل شود و سبب كشف نقشه‌هاى آنها گردد و حتى در آن آيه از آنان نام برده شود . با اين همه به سبب آنكه مردمى سست اراده و اسير شهوات خود هستند ، باز هم از مسخره كردن باز نمىايستند و امر رسالت را جدى نمىگيرند . خداوند به زودى راز دلشان را آشكار خواهد كرد و آنچه را از آن مىترسند به همگان باز خواهد نمود . يَحْذَرُ الْمُنافِقُونَ أَنْ تُنَزَّلَ عَلَيْهِمْ سُورَةٌ تُنَبِّئُهُمْ بِما فِي قُلُوبِهِمْ منافقان مىترسند كه مبادا از آسمان دربارهء آنها سوره‌اى نازل شود و از آنچه در دل نهفته‌اند با خبرشان سازد . » يعنى از تحقير امر رسالت و به ريشخند گرفتن آن . قُلِ اسْتَهْزِؤُا إِنَّ اللَّهَ مُخْرِجٌ ما تَحْذَرُونَ بگو مسخره كنيد كه خدا آنچه را از آن مىترسيد آشكار خواهد ساخت . » [ 65 ] ولى اينان امر نبوت را به مسخره مىگرفتند يا بدان ايمان نمىآوردند و چون مورد بازخواست واقع مىشدند ، مىگفتند ما سرگرم كار خود بوديم و به بازيچه‌هاى خويش مشغول . وَ لَئِنْ سَأَلْتَهُمْ لَيَقُولُنَّ إِنَّما كُنَّا نَخُوضُ وَ نَلْعَبُ قُلْ أَ بِاللَّهِ وَ آياتِهِ وَ رَسُولِهِ كُنْتُمْ تَسْتَهْزِؤُنَ اگر از آنها بپرسند كه چه مىكرديد ؟ مىگويند ما با هم حرف مىزديم و بازى مىكرديم . بگو : آيا خدا و آيات او و پيامبرش را مسخره