واجب ، نمىتواند از خمس ، خوراك و پوشاك او را بدهد ، ولى اگر مقدارى خمس ملك او كند « 1 » كه به مصرف مخارج خودش برساند مانعى ندارد .
مسأله 1852 - به سيد فقيرى كه مخارجش بر ديگرى واجب است و او نمىتواند مخارج آن سيد را بدهد ، مىشود خمس داد .
مسأله 1853 - احتياط واجب آن است كه بيشتر از مخارج يك سال به يك سيد فقير خمس ندهند .
مسأله 1854 - اگر در شهر انسان سيد مستحقى نباشد و احتمال هم ندهد كه پيدا شود ، يا نگهدارى خمس تا پيدا شدن مستحق ، ممكن نباشد ، بايد خمس را به شهر ديگر ببرد ، و به مستحق برساند و مىتواند « 2 » مخارج بردن آن را از خمس بردارد و اگر خمس از بين برود ، چنانچه در نگهدارى آن كوتاهى كرده ، بايد عوض آن را بدهد و اگر كوتاهى نكرده ، چيزى بر او واجب نيست .
مسأله 1855 - هرگاه در شهر خودش مستحقى نباشد ولى احتمال دهد كه پيدا شود اگرچه نگهدارى خمس تا پيدا شدن مستحق ممكن باشد مىتواند خمس را به شهر ديگر ببرد ، و چنانچه در نگهدارى آن كوتاهى نكند و تلف شود ، نبايد چيزى بدهد .
ولى نمىتواند مخارج بردن آن را از خمس بردارد .
مسأله 1856 - اگر در شهر خودش مستحق پيدا شود ، باز هم مىتواند خمس را به شهر ديگر ببرد و به مستحق برساند ، ولى مخارج بردن آن را بايد از خودش بدهد و در صورتى كه خمس از بين برود ، اگرچه در نگهدارى آن كوتاهى نكرده باشد ضامن است .
هامش
( 1 ) - اگر بخواهد به مصرف نفقه كه بر دهنده واجب است برساند نمىشود به او داد ولى براى غير نفقه كه واجب است مىشود داد .
( 2 ) - محل تأمل است و احتياط آن است كه از خمس برندارند .