پيام [ به ملت ايران ( تجليل و تكريم از شهدا ، جانبازان و اسرا ) ]
زمان : 20 مرداد 1365 / 5 ذى الحجه 1406
مكان : تهران ، جماران
موضوع : تجليل و تكريم شهدا ، جانبازان ، اسرا و مفقودين
مخاطب : ملت ايران
بسم اللَّه الرحمن الرحيم
وَ لا تَحْسَبَنَّ الَّذِينَ قُتِلُوا فِي سَبِيلِ اللَّهِ أَمْواتاً بَلْ أَحْياءٌ عِنْدَ رَبِّهِمْ يُرْزَقُونَ
« 1 » اگر نبود در شأن و عظمت شهداى معظم فى سبيل اللَّه جز اين آيهء كريمه ، كه با قلم قدرت غيب بر قلب مبارك نورانى سيد رسل - صلى اللَّه عليه و آله و سلم - نگاشته و پس از تنزل مراحلى به ما خاكيان صورت كتبى آن رسيده است ، كافى بود كه قلمهاى ملكوتى و مُلكى شكسته شود و قلبهاى ماوراى اصفياء اللَّه از جَولان در حول آن فرو بسته شود . ما خاكيان محجوب يا افلاكيان چه دانيم كه اين « ارتزاق عند رب الشهدا » چى است . چه بسا مقامى باشد كه خاص مقربان درگاه او جل و علا و وارستگان از خود و ملك هستى باشد .
پس مثل منِ وابسته به علايق و وامانده از حقايق چه گويم و چه نويسم ، كه خاموشى بهتر و شكستن قلم اولى است .
بارالها ، تو واقفى بر اسرار و غير تو چه داند و چه تواند و چه سان از عهدهء شكر نعمتهايى كه به ملت عزيز ما عطا فرمودهاى به در آيد . ما از عهدهء شكر شهداى گرانقدر و شهيدان زندهء عزيز و اسرا و مفقودين معظم و بازماندگان و وابستگان به آنان و بالجمله ملت بزرگوار نيز نخواهيم برآمد . پس ، تو كه شكور و غفورى به همهء آنان از الطاف خفيهء خود مرحمتى فرما ؛ و درى از معارف الهيه بر روى همگان بگشا ؛ و به شهداى گرانقدر
هامش
( 1 ) - سورهء آل عمران ، آيهء 169 : « آنانى را كه در راه خدا كشته شدند مرده مپنداريد ، آنها زندههايى هستند كه نزد پروردگارشان روزى دارند » .