پيام [ به خانوادههاى شهدا و ايثارگران ( مقام شهيد در نزد خداوند ) ]
زمان : صبح 19 بهمن 1362 / 5 جمادى الاول 1404 « 1 » مكان : تهران ، جماران
موضوع : منزلت شهادت و شهيد نزد خداوند
مخاطب : خانوادههاى شهدا ، مفقودان ، جانبازان و اسرا
بسم اللَّه الرحمن الرحيم
وَ لا تَحْسَبَنَّ الَّذِينَ قُتِلُوا فِي سَبِيلِ اللَّهِ أَمْواتاً بَلْ أَحْياءٌ عِنْدَ رَبِّهِمْ يُرْزَقُونَ
« 2 » اگر نبود براى شهدا در راه خداوند مگر اين آيهء كريمه ، در معرفى مقام بلندپايهء شهدا ، كافى بود كه عزيزانى در راه حفظ اسلام و كشور اسلامى بزرگترين سرمايهء خود را از دست دادهاند . شهدايى كه در حفظ شرف اسلام و دفاع از جمهورى اسلامى همه چيز خود را در طبق اخلاص ، تقديم خداوند متعال كردند .
در اين آيهء كريمه بحث در زندگى پس از حيات دنيا نيست كه در آن عالم همهء مخلوقات داراى نفس انسانى به اختلاف مراتب از زندگى حيوانى و مادون حيوانى تا زندگى انسانى و ما فوق آن زنده هستند ، بلكه شرف بزرگِ شهداى در راه حق ، « حيات عند الرّب » و ورود در « ضيافة اللَّه » است .
اين حيات و اين ضيافت را با قلمهاى شكستهاى مثل قلم من نمىتوان توصيف و تحليل كرد ، اين حيات و اين روزى غير از زندگى در بهشت و روزى در آن است . اين لقاء اللَّه و ضيافة اللَّه مىباشد . آيا اين همان نيست كه براى صاحبان نفس مطمئنه وارد است
فَادْخُلِي فِي عِبادِي وَ ادْخُلِي جَنَّتِي
« 3 » كه فرد بارز آن سيد شهيدان - سلام اللَّه عليه - است . اگر آن است چه مژدهاى براى شهيدان در راه مرام حسين - عليه السلام اللَّه - كه همان سبيل اللَّه است ، از اين بالاتر كه در جنتى كه آن بزرگوار شهيد فى سبيل اللَّه وارد مىشود و در
هامش
( 1 ) - در صحيفهء نور ذيل تاريخ 20 بهمن درج شده ، ولى به استناد تاريخ مندرج در نسخهء خطى ، 19 بهمن صحيح است
( 2 ) - سورهء آل عمران ، آيهء 169 : « و گمان نكنيد كسانى كه در راه خدا كشته شدهاند ، مردگانند ، بلكه ايشان زنده بوده ، نزد خداوند روزى مىخورند »
( 3 ) - سورهء فجر ، آيهء 29 - 30 : « پس داخل شو در بندگان من ، و داخل شو در بهشت من » .