جبهه هست و خدمت مىكند ، و آن بازارى كه در بازار مشغول كسب و تجارت هست ، و آن كارمند كه در ادارات مشغول فعاليت هستند ، و آن دهقانها كه در محل كشاورزى مشغول خدمت هستند ، و آنهايى كه در كارخانهها مشغول فعاليت هستند ، و تمام قشرهايى كه در اين كشور تصور بكنيد ، تمام اينها ، از مقدرات اين مملكت سؤال مىكنند از شما . كسى گمان نكند كه خوب من بازارى هستم ، نمىتوانم . من يك ادارى جزء هستم ، من يك كارمند ضعيف هستم . فرق ما بين هيچ يك از شماها نيست در اين معنا . هر كس آن محلى كه هست همان محل ، محل آزمايشاش است . آن كارمند جزئى كه يك كار جزئى انجام مىدهد آن كار جزئى آزمايش اوست . آيا اين كارى كه دست اوست انجام چطور مىدهد ؟ با كسانى كه به او در همين جزئى مراجعت مىكنند چه رفتار مىكند ؟ آيا قصدش از اين شيطان است يا قصدش خداست ؟ اين مسأله استثنا ندارد .
انبيا هم مورد آزمايشاند . يعنى هر كس در اين دنيا پا گذاشت و مكلف بود به تكليفى ، اين آزمايش مىشود و گمان نكند كه من اين كار را كه مىكنم كسى نمىبيند . اين كارى كه مىكنيد خود اين كار منعكس مىشود . خداى تبارك و تعالى در محضرش واقع مىشود . ملائكة اللَّه موكل هستند بر اين فرد . بايد ما فكر كنيم كه چه بايد بكنيم كه از زير بار مسئوليت خارج بشويم . مائى كه امروز مقدرات مملكتمان به دست خودمان افتاده است همهمان مسئوليم ، كسى نيست كه مسئول نباشد ، همه هستيم . ببينيم كه بايد چه كار بكنيم كه اين مسئوليتى كه به عهده ماست به طورى انجام بدهيم كه فردا پيش خداى تبارك و تعالى و پيش انبياى خدا خجلت زده نباشيم و آبرومند باشيم . آن اين است كه هر كس در هر كارى مشغول است او را خوب انجام بدهد . فرض كنيد خداى نخواسته ، همهء افراد كشور خلاف مىكنند ، شما يك نفر كار خوب بكن . هر كسى فكر خودش باشد . هر كسى خودش مسئول كارهاى خودش است ، هيچ كسى مسئول كار ديگرى نيست . او كار را مىگويد و مواظبت هم مىكند ، اما هيچ كس نمىتواند كه عمق كارهاى شما را بفهمد چه جورى است ، لكن در محضر خداست . آنهايى كه در هر جا خدمت مىكنند توجه كنند كه خداى تبارك و تعالى و ملائكهاى كه از طرف خدا موكل هستند مواظب هستند . همين
صحيفه امام ( مجموعه آثار امام خمينى ) ( فارسى ) — صفحة 309
مساهمون: السيد الخميني
ص٣٠٩