سخنرانى [ در جمع طلاب حوزهء علميهء اصفهان ( لزوم آميختگى علم و عمل ) ]
زمان : 3 تير 1358 / 29 رجب 1399
مكان : قم
موضوع : لزوم آميختگى علم و عمل
حضار : طلاب حوزهء علميهء اصفهان
بسم اللَّه الرحمن الرحيم
وارستگى نفس منشأ همهء كمالات
شما از صفر شروع كرديد ، و به حمد اللَّه تا اينجا رسيديد . . . . از حال اختناق شروع كرديد و به آزادى رسيديد . و من اميدوارم كه تا آخر ، تا آنجا كه مقام انسان است - يعنى لا يتناهى - همه برسيد . اميدوارم كه انسانهاى آگاه و آگاهى دهندهاى باشيد . شما آقايان همانطور كه شغلتان محترم و شريف است ، مسئوليتتان زياد است . شما بايد خودتان را بسازيد ، و بعد ملت را بسازيد . خودسازى به اينكه تمام ابعادى كه انسان دارد ، و انبيا آمدند براى تربيت آن - تمام ابعاد را - ترقى دهيد ؛ جنبهء علمى ، همهء ابعاد علم ؛ جنبهء اخلاقى ، همهء ابعاد اخلاق ؛ تهذيب نفس ، وارسته كردن نفس از تعلقات دنيا ؛ كه سرمنشأ همهء كمالات وارسته شدن نفس از تعلقات است ، و بدبختى هر انسان تعلق به ماديات است . توجه و تعلق نفس به ماديات ، انسان را از كاروان انسانها بازمىدارد ، و بيرون رفتن از تعلقات مادى و توجه به خداى تبارك و تعالى انسان را به مقام انسانيت مىرساند . انبيا هم براى همين دو جهت آمده بودند : بيرون كردن مردم از تعلقات ، و تشبث به مقام ربوبيت .
علم و عمل دو بال براى پرواز روحى
شما آقايان اهل علم ، كه بعضى لباس [ . . . ] ملبس به لباس علم هستيد ، و بعضى ، يا اكثراً ان شاء اللَّه بعد ملبس خواهيد شد ، ان شاء اللَّه اين مراتب را طى بكنيد . علم تنها اثر ندارد ؛ بلكه گاهى مضر است . عمل بدون علم بىنتيجه است . علم و عمل دو بالى است كه انسان