سخنرانى [ در جمع پزشكان ( پيروزى در وحدت همهء قشرها ) ]
زمان : 20 بهمن 1357 / 11 ربيع الاول 1399
مكان : تهران ، مدرسهء علوى
موضوع : پيروزى نهضت تنها با تشريك مساعى همهء قشرها امكانپذير است
حضار : پزشكان و كاركنان بيمارستان سوم شعبان
[ بسم اللَّه الرحمن الرحيم ]
شاهدان عينى جنايتها
آقايانى كه در بيمارستان هستند بيشتر از ساير مردم مصيبتها را ديدهاند ، حتى از آنهايى كه در خيابانها بودهاند . آنهايى كه در خيابان بودهاند ديدهاند كه جوانى تير خورد و افتاد لكن آنها كه بالاى بستر او بودهاند ديدهاند چه گذشته است . پدر و مادر او آمدهاند لا بد - اگر گذاشته باشند بيايند - آمدهاند در بيمارستان و شما حال آنها را ديدهايد . مصدومين را ، مجروحين را ، آنهايى را كه كشته شدهاند و بردهاند كه شما هم نديدهايد - همه در نظر خدا محفوظ است .
گناه اين ملت اين بود كه مىخواست كه اجانب در مملكتشان تصرف نكند . گناهشان اين بود كه مىخواستند آزاد باشند ، اختناق نباشد ؛ مىخواستند غارتگرها را بيرون كنند . اينها گناه اين ملت بود كه به روى آنها اين طور مسلسلها كشيدند و حالا هم دست برنمىدارند . همين چند روز هم باز در شهرستانها از اين كارها بوده است .
عمال اجانب در چهرهء « مليت » !
اينها - يعنى عمال اجانب - هر روزى با يك صورت در پردهها و در چهرههايى هستند . اينها عمالشان را ممكن است بيست سال ، سى سال ، به صورت يك آدم ملى درآورند و بر ملت معلوم نباشد كه اين چه كاره است ! وقتى كه چهرهء واقعى پيدا شد ، آن وقت ملت مىفهمد چه بوده اين . يك نفر سى سال ، بيست سال در چهرهء مليت بوده است ، در چهرهء ديانت بوده است آن وقتى كه آن محفوظ بوده است اين ؛ و نگه داشتهاند