پيام [ به ملت ايران دربارهء چراغانى سوم و پانزدهم شعبان ]
زمان : 13 تير 1357 / 28 رجب 1398
مكان : نجف
موضوع : چراغانى سوم و پانزدهم شعبان
مخاطب : ملت ايران
بسم اللَّه الرحمن الرحيم
28 شهر رجب 98
كراراً از ايران نظر اين جانب را دربارهء مراسمى كه به عنوان « جشنهاى سوم و پانزدهم شعبان » برپا مىشده خواستهاند ؛ مع الأسف رژيم منحط براى مسلمين ايران عيدى نگذاشته است . دست شاه تا مِرفَق « 1 » به خون ملت ايران فرو رفته و در حال حاضر ملت عزيز در عزاى عزيزان خود نشسته . چگونه ممكن است كسى نظر دهد كه جشن بگيرند و شادمانى كنند ؟ شادمانى بر روى اجساد به خون خفتهء فرزندان اسلام ؟ ! شادمانى در برابر افراد شريفى كه در سياهچالهاى زندان زير سخت ترين شكنجههاى جهنمى دژخيمان به سر مىبرند ؟ ! شادمانى در مقابل تبعيديانى كه بر خلاف تمام موازين انسانى و قانونى از اوطان خود بيرون رانده شدهاند ؟ !
ما كه هنوز مادرهاى داغدار جوانانمان سياهپوشند ، ما كه هنوز شاهد صدمات جانكاه شاه به اسلام بزرگ و كشور اسلامى هستيم ، جشنى نداريم . ما كه در هر فرصت مدارس و مساجد و دانشگاههايمان مورد هجوم مأمورين شاه است ، چطور ممكن است چراغانى كنيم ؟ !
ملت ايران بداند كه دست پليد دولت در فعاليت است كه مسير نهضت اصيل و شكل گرفته و عمومى ايران را تغيير دهد ؛ و يكى از شاهكارها همين دامنزدن به لزوم جشن است كه در پرتو آن خون پاك ملت اسلام را لوث كند و نهضت عظيم اسلامى را به
هامش
( 1 ) - آرنج .