تلگراف [ به احمد حسن البكر دربارهء اخراج روحانيون ايرانى از عراق ]
زمان : 2 تير 1354 / 13 جمادى الثانى 1395
مكان : نجف
مناسبت : اخراج روحانيون ايرانى از عراق
مخاطب : احمد حسن البكر ( رئيس جمهورى وقت عراق )
بسم اللَّه الرحمن الرحيم
حضرت آقاى رئيس جمهور
پس از اهداى سلام با آنكه مأمورين رسمى وعدهء تجديد اقامهء علماى اعلام و محصلين حوزهء علميه را كراراً دادهاند و علاقه شما را به حوزههاى علميه و علماى دين ابلاغ كردهاند ، اخيراً به طور ناگهان و اسفآورى در خيابانها و بازارها متعرض اهل علم شده و با وضع اسفناكى آنها را جلب نموده و به آنها ابلاغ نمودهاند كه در يك هفته بروند براى خروجى .
اين جانب با آنكه بنا نداشتم مزاحم شوم لكن احساس وظيفه مىكنم و نظر شما را به تلگرافى كه در 4 ذى القعدة 1391 نموده و مصالح را تذكر دادهام جلب مىكنم و اكنون نيز حسب وظيفه تذكر مىدهم كه مصلحت نيست حوزهء بيش از يك هزار سالهء نجف اشرف كه براى فقه اسلام تشكيل شده و در قلع فسادهاى اخلاقى و اجتماعى اثر بسزا دارد ، در زمان رياست شما منقرض شود ؛ مصلحت نيست بيش از يك هزار نفر رجال علم ، آزرده خاطر ، به اين نحو از مملكت شما رانده شوند و در بلاد منتشر شوند ؛ مصلحت نيست كه مراجع عظام و مشايخ محترم كه دنبال اين تسفير « 1 » ممكن است هجرت كنند ، از مملكت شما با اين كيفيت خارج شوند .
خاطر شريف مستحضر است كه فقهاى اسلام و مراجع عظام چه منزلتى در قلوب مسلمين دارند . مصلحت نيست قلوب ملتها را در اين زمان از دولت خود برنجانيد و راه را
هامش
( 1 ) - راندن ، بيرون كردن .