حديث پنجم حسد
] الحديث الخامس : بِالسَّنَدِ المُتَّصل إلى مُحمَّدِ بن يَعقوبَ عَنْ عَليِّ بنِ إبراهيم ، عَن مُحمّدِ بنِ عيسى ، عَن يُونُسَ ، عَنْ دَاوُدَ الرَّقِّي ، عَنْ أَبِي عَبْدِاللَّهِ - عليه السلام - قَالَ : «
قال رسول الله ، صلى الله عليه و آله : قال الله عز و جل لموسى بن عمران : يا ابن عمران لا تحسدن الناس على ما آتيتهم من فضلي ، ولا تمدن عينيك إلى ذلك ، ولا تتبعه نفسك ؛ فإن الحاسد ساخط لنعمي صاد لقسمي الذي قسمت بين عبادي و من يك كذلك فلست منه و ليس مني » « 1 » .
ترجمه : « داود حديث مىكند از حضرت صادق - عليه السلام - كه فرمود رسول خدا - صلّى اللَّه عليه و آله - گفت : خداى عز وجلّ به موسى بن عمران فرمود : " اى پسر عمران ، البته حسد نَوَرز به مردم بر آنچه به آنها دادم از فضل خود ، و چشمان خود را به سوى آن خيره مكن و نفرست دنبال او نفس خود را ، زيرا كه همانا حسد كننده غضبناك است به نعمت من ؛ روبرگردان است از قسمتهايى كه ما بين بندگان خود بخش كردم . و كسى كه چنين باشد ، پس من از او نيستم و او از من نيست " » .
در تعريف حسد
شرح : « حسد » حالتى است نفسانى كه صاحب آن آرزو كند سلب كمال و نعمت متوهّمى را از غير ؛ چه آن نعمت را خود دارا باشد يا نه ، و چه بخواهد به خودش برسد
هامش
( 1 ) - الكافي ، ج 2 ، ص 307 ، « كتاب الإيمان و الكفر » ، « باب الحسد » ، حديث 6 ؛ وسائل الشيعة ، ج 15 ، ص 366 ، « كتاب الجهاد » ، « أبواب جهاد النفس و ما يناسبه » ، باب 55 ، حديث 6 .