صُبح اميد
عشقت اندر دل ويرانهء ما منزل كرد * آشنا آمد و بيگانه مرا زين دل كرد
لبِ چون غنچهء گل باز كُن و فاش بگو * سِرّ آن نقطه كه كار من و دل مشكل كرد
ياد روى تو غم هر دوجهان از دل برد * صُبح امّيد همه ظلمت شب باطل كرد
جان من گر تو مرا حاصلى از عُمر عزيز * ثمر عُمر جز اين نيست كه دل حاصل كرد
آشنا گر تويى از جور رقيبم غم نيست * روى نيكوى تو هر غم ز دلم زائل كرد
نرود از سر كوى تو چو « هندى » هرگز * آن مُسافر كه در اين وادى جان منزل كرد