باده
ماه رمضان شد مى و ميخانه بر افتاد * عشق و طرب و باده بوقت سحر افتاد
افطار به مى كرد برم پير خرابات * گفتم كه تو را روزه به برگ و ثمر افتاد
با باده وضو گير كه در مذهب رندان * در حضرت حق اين عملت بارور افتاد
ديوان امام ( فارسى ) — صفحه 300
پدیدآورندگان: السيد الخميني
ص۳۰۰