« تَمَامُ الشُّكْرِ قَوْلُ الرَّجُلِ الْحَمْدُ لِلَّهِ رَبِّ الْعَالَمِينَ ؛
تمام شكر آن است كه انسان ( از روى اخلاص و ايمان ) بگويد : الْحَمْدُ لِلَّهِ رَبِّ الْعَالَمِينَ » . « 1 »
در حديث ديگرى از امام باقر و امام صادق عليهما السلام آمده است كه نوح عليه السلام همه روز صبحگاهان و عصرگاهان اين كلمات را به درگاه خدا عرضه مىداشت :
« أَللَّهُمَّ إِنِّى أُشْهِدُكَ أَنَّ ما أَصْبَحَ أَوْ أَمْسى بِى مِنْ نِعْمَةٍ فِى دِيْنٍ أَوْ دُنْيا فَمِنْكَ ، وَحْدَكَ لا شَرِيْكَ لَكَ ، لَكَ الْحَمْدُ وَلَكَ الشُّكْرُ بِها عَلَىَّ حَتّى تَرْضى ، وَبَعْدَ الرِّضا ؛
خداوندا من تو را گواه مىگيرم : هر نعمتى صبح و شام به من مىرسد ، چه دينى و چه دنيوى ، چه معنوى و چه مادى ، همه از سوى توست ، يگانه‌اى و شريكى ندارى ، حمد مخصوص توست و شكر هم از آن تو ، آن‌قدر شكرت مىگويم تا از من خشنود شوى و حتى بعد از خشنودى » . « 2 »
در بعضى از روايات آمده است كه خداى متعال بدين سبب او را عبد شكور خوانده است . « 3 »
همچنين شكر قلبى نيز جايگاه خود را دارد كه انسان واقعاً از خداوند به سبب نعمت‌هايى كه به او ارزانى داشته راضى باشد ؛ ولى به هر حال شكر در صورتى كامل مىشود كه جنبه‌هاى عملى آن آشكار گردد .
از بعضى روايات استفاده مىشود كه علاوه بر اين‌ها انسان بايد از واسطهء نعمت هم تشكر كند تا شكر او كامل گردد .
در حديثى از امام زين العابدين على بن الحسين عليه السلام مىخوانيم :
« إِنَّ اللَّهَ . . .
يُحِبُّ كُلَّ عَبْدٍ شَكُورٍ يَقُولُ اللَّهُ تَبَارَكَ وَتَعَالَى لِعَبْدٍ مِنْ عَبِيدِهِ يَوْمَ الْقِيَامَةِ أَشَكَرْتَ فُلاناً فَيَقُولُ بَلْ شَكَرْتُكَ يَا رَبِّ فَيَقُولُ لَمْ تَشْكُرْنِي إِذْ لَمْ تَشْكُرْهُ ثُمَّ قَالَ أَشْكَرُكُمْ لِلَّهِ
Footnote
( 1 ) . كافى ، ج 2 ، ص 95 ، ح 10
( 2 ) . بحارالانوار ، ج 11 ، ص 290
( 3 ) . كافى ، ج 2 ، ص 99 ، ح 21