271 فقال عليه السلام رُوِيَ أَنَّهُ عليه السلام رُفِعَ إِلَيْهِ رَجُلانِ سَرَقَا مِنْ مَالِ اللَّهِ أَحَدُهُمَا عَبْدٌ مِنْ مَالِ اللَّهِ وَالْآخَرُ مِن‌ْعُرُوضِ النَّاسِ أمَّا هذَا فَهُوَ مِنْ مَالِ اللَّهِ وَلَا حَدَّ عَلَيْهِ ، مَالُ اللَّهِ أَكَلَ بَعْضُهُ بَعْضاً ؛ وَأَمَّا الْآخَرُ فَعَلَيْهِ الْحَدُّ الشَّدِيدُ فَقَطَعَ يَدَهُ .
روايت شده است كه دو نفر را خدمت امام عليه السلام آوردند كه هر دو از بيت‌المال سرقت كرده بودند . يكى از آن دو ، برده‌اى متعلق به بيت‌المال بود و ديگرى متعلق به بعضى از مردم .
امام عليه السلام فرمود :
« اما اين يكى ( بردهء بيت‌المال ) خودش مال خداست و حدى بر او نيست ( چراكه ) بخشى از مال خداوند ، بخش ديگر را خورده ! و اما آن ديگرى بايد حد شديد بر او جارى شود ( منظور از حد شديد همان حدّ سرقت است . و به دنبال آن دستور داد ) دست او را قطع كردند . « 1 »
Footnote
( 1 ) . سند گفتار حكيمانه :