نكته : قدردانى از بخشندهء نعمت
همانگونه كه انسان بايد شكر نعمتهاى پروردگار را بگزارد ، هرچند هيچ انسانى قادر بر اين كار نيست ، حداقل اعتراف به عدم توانايى شكر نعمت كند كه اين خود نوعى شكر نعمت است ، بايد در برابر انسانها نيز همين حالت را داشته باشد و شكر خالق بدون شكر خلق ، همان خلقى كه واسطهء نعمت بوده ، كامل نمىشود . در همين زمينه حديثى از رسول اكرم صلى الله عليه و آله نقل شده است كه مىفرمايد :
« روز قيامت كه مىشود بندهاى را در صحنهء محشر حاضر مىكنند و در حضور خداى متعال مىايستد و خداوند دستور مىدهد او را به سوى آتش دوزخ ببرند .
عرضه مىدارد : خداوندا ! دستور دادى مرا به سوى دوزخ ببرند در حالى كه قرآن مىخواندم ( و به قرآن عمل مىكردم ) خدا مىفرمايد : بندهء من ، نعمتهايى به تو عرضه داشتم و تو شكر نعمت نگزاردى . عرضه مىدارد : پروردگارا ! تو فلان نعمت را به من دادى و من فلان گونه شكر آن را ادا كردم و نعمت ديگرى به من دادى شكر آن را نيز گزاردم و پيوسته نعمتها را ذكر مىكند و شكرگزارى آنها را . خداى متعال مىفرمايد : بندهء من راست مىگويى ؛ ولى تو شكرگزارى در برابر كسى كه واسطهء نعمت بر تو بود نداشتى و من به ذات مقدسم سوگند خوردهام كه شكر بندهاى را نپذيرم كه در برابر واسطهء نعمت من به خلقم شكرگزار نباشد . « 1 »
از اين حديث و احاديث متعدد ديگر روشن مىشود كه شكر خالق از شكر مخلوق نمىتواند جدا باشد ؛ زيرا غالباً نعمتهاى الهى از سوى واسطههايى به انسان مىرسد .
از همه مهمتر نعمت هدايتى است كه از سوى رسول اكرم و امامان معصوم عليهم السلام به ما رسيده كه بيش از همه بايد شكرگزار آنها باشيم و شايد سلام
هامش
( 1 ) . بحارالانوار ، ج 7 ، ص 224 .