اميرمؤمنان على عليه السلام نيز بعد از جنگ جمل نه انتقامى از آتشافروزان جنگ جمل گرفت و نه اموال آنها را به غنيمت برداشت ، بلكه فرمان عفو صادر فرمود و همسر پيامبر را كه آتشافروز اصلى جنگ بود با احترام كامل به مدينه باز گرداند .
در حالات امامان معصوم عليه السلام ديگر نيز نظير همين معنا دربارهء دشمنان سرسخت ديده مىشود . از جمله طبق آنچه مرحوم علامهء مجلسى در بحارالانوار در باب مكارم اخلاق امام سجاد عليه السلام آورده مىخوانيم كه شخصى در برابر آن امام بزرگوار ايستاد و زبان به دشنام و ناسزا گويى گشود . حضرت سخنى به او نگفت . هنگامى كه گفتار او تمام شد و باز گشت امام عليه السلام به يارانش كه آنجا نشسته بودند فرمود : شنيديد اين مرد چه گفت ؟ دوست دارم همراه من بياييد تا پاسخ مرا به او بشنويد . عرض كردند : مانعى ندارد و آنها مايل بودند كه امام عليه السلام پاسخى همچون سخنان او بدهد ولى ديدند امام عليه السلام در اثناى راه اين را آيهء شريفه را تلاوت مىكند : « وَالْكَاظِمِينَ الْغَيْظَ وَالْعَافِينَ عَنِ النَّاسِ وَاللَّهُ يُحِبُّ الْمُحْسِنِينَ » ؛ ( پرهيزگاران كسانى هستند كه ) خشم خود را فرو مىبرند ؛ و از خطاى مردم در مىگذرند ؛ و خدا نيكوكاران را دوست دارد » . « 1 » با شنيدن اين آيه دانستيم كه حضرت نمىخواهد مقابله به مثل كند . هنگامى كه به منزل آن شخص رسيديم .
امام عليه السلام او را با صداى بلند فرا خواند . فرمود : بگوييد على بن الحسين است . او از خانه بيرون آمد در حالى كه آمادهء شنيدن سخنان تند و شديد بود . در اينجا امام عليه السلام به او روى كرد و فرمود :
« يَا أَخِي إِنَّكَ كُنْتَ قَدْ وَقَفْتَ عَلَيَّ آنِفاً فَقُلْتَ وَقُلْتَ فَإِنْ كُنْتَ قُلْتَ مَا فِيَّ فَأَسْتَغْفِرُ اللَّهَ مِنْهُ وَإِنْ كُنْتَ قُلْتَ مَا لَيْسَ فِيَّ فَغَفَرَ اللَّهُ لَك
؛ برادر تو الان نزد من آمدى و آنچه را مىخواستى گفتى اگر نسبتهايى را كه به من دادى در من هست من از خدا براى خودم آمرزش مىطلبم و اگر آنچه گفتى در
هامش
( 1 ) . آل عمران ، آيهء 134 .