شرح و تفسير سخاوتمند باش
امام عليه السلام در اين گفتار حكيمانه به يكى از مهمترين انگيزههاى انفاق و بخشش در راه خدا اشاره كرده مىفرمايد : « كسى كه يقين به پاداش و عوض داشته باشد در بخشش سخاوت به خرج مىدهد » ؛
( مَنْ أَيْقَنَ بِالْخَلَفِ جَادَ بِالْعَطِيَّةِ )
. از جمله غرائز مسلم انسان جلب منفعت و دفع ضرر است ؛ انسان هميشه مىخواهد كارى انجام دهد كه سودى براى او داشته باشد يا ضررى را از او دور سازد و در همين راستا حاضر مىشود مواهبى را كه در اختيار دارد براى رسيدن به امور مهمترى هزينه كند و تمام تجارتهاى مادى با همين انگيزه صورت مىگيرد . در تجارت معنوى كه قرآن نيز از همين لفظ براى آن استفاده كرده ( مانند آيهء شريفهء « هَلْ أَدُلُّكُمْ عَلَى تِجَارَةٍ تُنجِيكُمْ مِّنْ عَذَابٍ أَلِيمٍ » ) « 1 » نيز بر همين اساس كار مىكند ، بنابراين كسانى كه به وعدههاى الهى ايمان و يقين داشته باشند و بدانند در برابر هر انفاق در راه خدا ، بهتر و بيشتر از آن را در اين دنيا يا در آخرت و يا در هر دو دريافت مىكنند هرگز در انفاق كردن ترديدى به خود راه نمىدهند ؛ سخاوتمندانه مىبخشند و از اموال و ثروتهاى خود در اين راه با روى گشاده استقبال مىكنند .
قرآن مجيد مىفرمايد : « وَمَا أَنفَقْتُمْ مِّنْ شَىْءٍ فَهُوَ يُخْلِفُهُ وَهُوَ خَيْرُ الرَّازِقِينَ » ؛
هامش
( 1 ) . صف ، آيهء 10 .