عيبجو هنگامى كه ديدند « ابو عقيل » مشتى خرماى خشكيده در دامن ريخته خدمت پيامبر مىآورد او را به باد مسخره و استهزا گرفتند و سخنها گفتند . آيهء شريفه نازل شد ، كار « ابو عقيل » را كاملًا ستود و استهزا كنندگان را به عذاب اليم الهى تهديد كرد : « « الَّذِينَ يَلْمِزُونَ الْمُطوِّعِينَ مِنَ الْمُؤْمِنِينَ فِى الصَّدَقَتِ وَالَّذِينَ لايجِدُونَ إِلّا جُهْدَهُمْ فَيَسخَرُونَ مِنهُمْ سَخِرَ اللَّهُ مِنهُمْ وَلَهُمْ عَذَابٌ أَلِيمٌ » ؛ كسانى كه از صدقات مومنان اطاعتكار عيبجويى مى كنند ، و آنهايى را كه دسترسى جز به مقدار ( ناچيز ) توانائيشان ندارند مسخره مى نمايند خدا آنها را مسخره مىكند ( كيفر استهزا كنندگان را به آنها مىدهد ) و براى آنان عذاب دردناكى است » . « 1 »
ببخش مال و مترس از كسى كه هرچه دهى * جزاى آن به يكى ده ز دادگر يا بى .
البته گاه به هفتصد برابر و بيشتر مىرسد .
* * *
پاورقی
( 1 ) . توبه ، آيهء 79 .