[ 51 ] در جوامع بشرى همواره گروهى هستند كه از عاقبت كار خود بيمناكند و اينان هستند كه دعوت پيامبران را اجابت مىكنند . بر پيامبر است كه آنان را بجويد و از عواقب ضلالت - بىآن كه به وضع طبقاتى يا رنگ پوست و يا موضع فرهنگى آنها توجه داشته باشد ، بر حذر دارد . وَ أَنْذِرْ بِهِ الَّذِينَ يَخافُونَ أَنْ يُحْشَرُوا إِلى رَبِّهِمْ لَيْسَ لَهُمْ مِنْ دُونِهِ وَلِيٌّ وَ لا شَفِيعٌ آگاه ساز به اين كتاب كسانى را كه از گرد آمدن بر آستان پروردگارشان هراسناكند كه ايشان را جز او هيچ ياورى و شفيعى نيست . » مراد از « ياور » همانهايى هستند كه افراد بشر آنها را در دنيا به رهبرى و پيشوايى خود برمىگزيند و در سايهء آنها مىآرامد ولى در آخرت به او سودى نمىرسانند . زيرا در آن جهان هيچ كس نيست كه اراده‌اش را بر خداى سبحان تحميل كند يا شفيعى وجود ندارد كه از كسى شفاعت كند زيرا خداوند حاكم مطلق است . بنا بر اين چون رسولان هشدار دادند وظيفهء انسان ترس از خداست ولى اين ترس به معنى جمود و گريز نيست بلكه هدف آن پرهيزگارى است . لَعَلَّهُمْ يَتَّقُونَ باشد كه پرهيزگارى پيشه كنند . » پرهيزگارى يك عمل مثبت است براى خلاص از عاقبت سوء ، در سراى آخرت . [ 52 ] مؤمنان در يك حزب متشكل‌اند و معيار آنها عمل صالح است بدون