أَجَلُهُمْ فَبِأَيِّ حَدِيثٍ بَعْدَهُ يُؤْمِنُونَ ( 185 ) مَنْ يُضْلِلِ اللَّهُ فَلا هادِيَ لَهُ وَ يَذَرُهُمْ فِي طُغْيانِهِمْ يَعْمَهُونَ ( 186 ) يَسْئَلُونَكَ عَنِ السَّاعَةِ أَيَّانَ مُرْساها قُلْ إِنَّما عِلْمُها عِنْدَ رَبِّي لا يُجَلِّيها لِوَقْتِها إِلاَّ هُوَ ثَقُلَتْ فِي السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ لا تَأْتِيكُمْ إِلاَّ بَغْتَةً يَسْئَلُونَكَ كَأَنَّكَ حَفِيٌّ عَنْها قُلْ إِنَّما عِلْمُها عِنْدَ اللَّهِ وَ لكِنَّ أَكْثَرَ النَّاسِ لا يَعْلَمُونَ ( 187 )
معناى واژهها
184 [ جنّة ] : به معناى جنون است و اصل آن به معناى پوشاندن مىباشد .
187 [ السّاعة ] : آن گاه كه آفريدگان مىميرند .
[ ايّان ] : چه هنگام ، كه سؤال از زمان و وجه ظرفى فعل است .
[ مرساها ] : ارساء به معناى اثبات است و « مرسيها » يعنى ثابت گردانندهء آن و گفته مىشود : « رسا الشيء يرسو فهو راس » آن گاه كه آن را ثابت كند .
[ حفيّ ] : آن كه در سؤال تا ژرفا پيش رود و « احفى فلان بفلان في المسألة » ، وقتى گفته مىشود كه فرد ، فراوان بپرسد و پافشارى كند .