[ 177 ] بيشتر سببى كه رجال علم را مىفريبد و آنان را به سوى سود جويى سوق مىدهد ، حب اشتهار است . ولى چنين كسان بيشتر از آن كه مشهور به خوبى شوند به بدى مشهور مىگردند آن سان كه بدترين مثلها را به آنان زنند . ساءَ مَثَلًا الْقَوْمُ الَّذِينَ كَذَّبُوا بِآياتِنا وَ أَنْفُسَهُمْ كانُوا يَظْلِمُونَ - بد است مثل مردمى كه آيات ما را دروغ انگاشتند و به خود ستم روا مىداشتند . » آرى ، اينان بدترين نمونه هستند ، زيرا براى رستگارى خويش فرصتى حاصل كردند ولى آن فرصت ترك گفتند و بر خود ستم كردند . [ 178 ] يكى از علل هلاكت بشر اتكال اوست به خودش و غرورى است كه در او به وجود مىآيد و مىپندارد كه از هدايت الهى بىنياز است . اين امر بيشتر سبب هلاكت برخى علماى بىعمل مىشود . خداى تعالى تأكيد مىفرمايد كه هدايت از سوى خداست و بر بشر است كه در برابر خدا تسليم شود و به دو خستو گردد . البتّه اين در صورتى براى او ميسر است كه جامهء كبر و غرور از تن كنده باشد . اگر نه چنين كند به هدايت راه نبرد و چون راه هدايت الهى بسته گرديد راه ديگرى پيش پاى خود نمىيابد . مَنْ يَهْدِ اللَّهُ فَهُوَ الْمُهْتَدِي وَ مَنْ يُضْلِلْ فَأُولئِكَ هُمُ الْخاسِرُونَ - هر كس را كه خدا راه نمايد ، راه خويش بيابد و آنان را كه گمراه سازد زيانكار شوند . »